Yazılı ve görsel basınımızın aralıklarla yaptığı anketlerde ortaya çıkan bir gerçek var ki oda pazarların halkımızın % 80’ninin alışveriş yaptığı yerler olması.
Bu anket çalışmaları tamamen gerçekleri yansıtıyor bence de, aynı zamanda da bu yapılan anketlerin satır aralıklarında bir başka gerçek daha yatıyor, halkımızın hiç azımsanmayacak bir kısmı da sebze ve meyve halinde kasalardan düşen taneleri toplamakta ya da semt pazarlarımızda bir kilo ıspanağı bile veresiye satın almaya çalışmaktadır.
Bu acı tabloyu kerelerce gerek gazetelerde gerekse televizyonlarda hep beraber gördük, izledik... hatta pazarlar kapandıktan sonra gece geç saatlerde pazarcının bıraktığı çöpleri toplayıp kimse görmeden evine götürenlerin, bunu gündüz yapıp kameralara bile rahatça poz verirken “ARTIK UTANMIYORUZ” dediklerine bile şahit olduk.
Fakat ben şu güne kadar bire-bir karşılaşmamıştım böyle bir tabloyla. Pazarcı dergisini yeniden yayın hayatına sokarken, doğal olarak pazarları daha sık dolaşmak zorundayım, geçen gece Bayrampaşa İlçesine bağlı Yıldırım Mahallesi cuma pazarındayım, esnaf toparlanmış gitmiş, geride pazarcının bıraktıkları var, saatte akşam 21.00 suları, birden aklıma takıldı, televizyon ve gazetelerde karşılaştığım Pazar toplandıktan sonra ki “SON MÜŞTERİ” ile acaba bende karşılaşır mıyım diye, acilen fotoğraf makinesini çıkarttım aportta bekliyorum... derken bekleyiş fazla sürmedi 35-40 yaşlarında bir adam, yanılmıyorsam bir giyim tezgahından arta kalan çöplerin başında, bir sağına bakıyor bir soluna ve bir el çabukluğuyla yenisi alınıp eskisi bırakılmış bir çocuk pantolonunu çöpün içersinden hızla çekip çıkarmasıyla ortadan kaybolması bir oluyor, olayın tam karşısındayım, adam beni farketmiyor, flaş ve deklanşör, herşeyden önce enstantane uygun ama ben çekemiyorum, elim gitmiyor deklanşöre basamıyorum...
Açlığı-yoksulluğu ve bu lanet olası yıkılmışlığı birde ben resimlemek istemiyorum...
Kahrediyorum bu çaresizliğe... |
