GÜN 24 SAATTİR...

Bir lokma, bir hırka adına,
Benimle uyanır gün,
Benimle başlar karanlık.
Dur-durak olmaksızın
Anlık...
Gün yirmi dört saattir bilirim.
Böler, toplar, çıkarırım,
Tutmaz hesabım.
Bilirim
Aslanın midesindedir ekmeğim
Yaşamlık...
Bir lokma, bir hırka adına,
Düşerim yollara,
Kış-ayaz,
Bahar-yaz...
Kimse bilmez çektiklerimi,
Kimse anlamaz.
Sırtımda göçebeliğin simgesi çadır,
Sırtımda yaşamın ağırlığı
Ve dinmeyen yorgunluğum
İsyandadır,
Avaz avaz...
Bir lokma, bir hırka adına,
Her gün başka bir sokakta
Açarım tahtadan dükkânımı,
Açarım belirsizliğe,
Nafakamın peşinde,
Ürkek-kaygılı.
Düşlerimde tatmadığım hazlar,
Dilimde bildiğim bütün niyazlar,
Donar ellerim,
Titrer bedenim,
Tepeden tırnağa sızlar...
Bir lokma, bir hırka adına,
Yitik kimliğimle anılır adım,
Pazarcıyım, İnsanım,
Kırık cam parçaları gibidir umudum,
Tahtadan ibaret yurdum,
Ben de geleceğe dair hayaller kurdum,
Asla gerçekleşmeyen.
Bu topraklar üzerinde,
Ben de sizler gibi doğdum.
Yaşadım yarınsız,
Yaşıyorum...

H.Yücel